The Song Showing Weariness to This Life – The Melodious Cuckoo Singing

དྷཱིཿ ཚེ་འདིའི་སྣང་ཚུལ་ལ་སྐྱོ་བའི་གླུ་ནགས་ཚལ་བུ་མོའི་དབྱངས་སྙན་
ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །

The Song Showing Weariness to This Life
– The Melodious Cuckoo Singing

 

Composed by Chöje Wish-Fulfilling Jewel
(Jigme Phuntsok Rinpoche)

 
 

དྷཱིཿ རྒྱལ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་རང་གཟུགས་བཤེས་གཉེན་དུ་སྣང་བ༑ ༑
གཟུངས་སྤོབས་ཡོན་ཏན་བྱེ་བའི་གཏེར་མཛོད་ཀྱི་བདག་པོ། །
རིགས་བརྒྱའི་སྤྲོ་གཞི་མི་ཕམ་བློ་གྲོས་ནི་དྲི་མེད། །
འབྲལ་མེད་སྙིང་དབུས་པདྨོར་དགྱེས་བཞིན་དུ་བཞུགས་ཤིག ༡ །

The spiritual teacher embodying the wisdom essence of all Buddhas,
The master of the treasure of retention, eloquence and excellences,
The lord of Buddha-families, Mipham, whose wisdom is immaculate,
Please always remain on the lotus in my heart center with joy.
 
 

འདི་སྣང་བདེ་འབྱོར་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཡི་ཆོས་ལ། །
ཉིན་མཚན་བར་མེད་ཞེན་པ་ཉམ་ཐག་གི་འགྲོ་བའི། །
དོན་མེད་བྱ་བཞག་མང་པོ་ཡིད་ཡུལ་དུ་ཤར་ཚེ། །
སྐྱོ་བའི་ཉམས་གླུ་མི་འགུགས་རང་དབང་ནི་མ་བྱུང་། ༢ །

To the dreamlike happiness in this life
Miserable sentient beings cling day and night;
When meaningless trivia appear in my mind,
I could not help singing this weariness song.
 
 

ཕྱུག་པོའི་རྒྱུ་ཞེས་ཀུན་གྱིས་སྨོན་གནས་སུ་བྱེད་མོད། །
ལུས་སེམས་སྡོད་ཁོམ་མེད་པའི་སྡུག་སྣོན་ཞིག་མ་གཏོགས། །
ཟས་གོས་བཟང་པོ་ཙམ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་ནི་མི་བྲ། །
འཆི་ཁ་ཞེན་ཆགས་སྐྱེད་པས་ཐར་ལམ་གྱི་བར་ཆད། ༣ །

The so-called wealth has been admired by every being,
But it merely increases the suffering of lacking leisure physically and mentally;
People stint on enjoying fine food and clothes
Which only become what they attach to and obstacles to liberation at the time of death.
 
 

ཇི་ལྟར་འབྱོར་ཡང་ཟས་གོས་གཉིས་པོ་ཙམ་མ་གཏོགས། །
རང་གི་ཉམས་ལ་ཕན་པ་རྡུལ་ཆ་ཙམ་མེད་ངེས། །
འཛམ་གླིང་རྒྱུ་ནོར་ཡོད་ཚད་མི་གཅིག་ལ་དབང་ཡང་། །
ད་རུང་ཆོག་ཤེས་མི་སྐྱེ་རེ་འདོད་ཀྱིས་གཡེང་འདུག ༤ །

Even if becoming wealthy, except for food and clothes,
One will certainly get no minute other benefit.
Even if possessing the wealth of the entire Jambudvipa,
One would not satisfy but wants more.
 
 

ཉམ་ཐག་དབུལ་པོའི་ལུས་ཞེས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྨོད་ཀྱང་། །
ཚེ་གང་བར་མེད་གསོག་སྲུང་བརླག་པ་ཡི་སྡུག་བསྔལ། །
ནོར་མང་ཅན་ལ་འབྱུང་བའི་ངང་ཚུལ་འདི་བསམ་ཚེ། །
སྐྱིད་ཉལ་རང་ལ་དབང་ཕྱིར་སྤྲང་པོ་ཚོ་སྐྱིད་སྙམ། ༥ །

Although people always mock the destitute,
Thinking of what the rich have to experience in their entire life:
The suffering to seek, to accumulate and to lose wealth,
I prefer to be a happy beggar who has sound sleep and ease.
 
 

དབྱར་ཁའི་མེ་ཏོག་འདི་དང་ཕྱུག་པོ་ཡི་རྒྱུ་ནོར། །
ད་ལྟ་མཛེས་མཛེས་འདྲ་ཡང་ནམ་ཕུགས་ནི་ཐུབ་དཀའ། །
སྙིང་པོ་མེད་ལ་ཧ་ཅང་ཞེན་པ་རང་ཆེ་ན། །
བཟོད་དཀའ་ངན་འགྲོའི་གཡང་ལ་འགྲིམ་དགོས་ཤིག་མིན་ནམ། ༦ །

Summer flowers and the wealth of rich people
Appear gorgeous but are impossible to last for a long time.
They have no essence yet kindle excessive attachment
Which tosses us into the unbearable abyss of the lower realms.
 
 

གནའ་ཞིག་གླིང་བཞིའི་བདེ་འབྱོར་ཡོད་ཚད་ལ་དབང་བའི། །
ལང་ཚོའི་གོས་རྒྱན་ལྷ་ལ་འགྲན་ནུས་ཀྱི་དཔོན་ཡང་། །
མི་རྟག་མཁའ་ལ་འཇའ་ཚོན་སྣང་བ་བཞིན་ཡལ་ན། །
རང་རེའི་ལོངས་སྤྱོད་རྩྭ་རྩེའི་ཟིལ་བ་དང་ལོས་འདྲ། ༧ །

Ancient people used to enjoy the pleasures and wealth of the entire four continents;
Their magnificent clothes and ornaments are comparable to those of the celestial lords;
But these are all as impermanent as rainbows vanishing in the sky.
Therefore, understand that our enjoyment is surely like dew drops on a blade of grass.
 
 

ན་ནིང་ཀླུ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱུག་པོ་ནི་ཕལ་ཆེར། །
ད་ལོ་ཉམ་ཐག་སྤྲང་པོའི་གྲལ་མཐའ་ན་འདུག་པ། །
འདི་ཀོ་རྨི་ལམ་མིན་ཡང་རྨི་ལམ་བཞིན་སྣང་ཕྱིར། །
འཁོར་བའི་བདེ་ལ་སུན་པ་དབང་མེད་དུ་སྐྱེས་བྱུང་། ༨ །

Most people who were as rich as the king of nagas last year
Become the poorest among those bereft of everything this year;
Since this is not a dream but appears vividly like a dream,
Sadness wells up in me and I can’t help feeling weary of the happiness in samsara.
 
 

མཐོན་པོའི་ཐོབ་ཅེས་ཀུན་ལ་གྲགས་ཆེན་ཞིག་ཡོད་དེ༑ ༑
རྟག་བརྟན་མི་འདུག་སྟོན་ཁའི་སྤྲིན་དཀར་གྱི་སྤུན་ཟླ། །
སྙིང་པོ་མེད་པ་དབྱར་གྱི་འཇའ་ཚོན་དངོས་ལགས་ཕྱིར། །
བསམ་ཞིང་བསམས་ན་ཡིད་སྐྱོའི་སྣོན་མ་རང་མིན་ནམ། ༩ །

Those in high positions of power are greatly renowned;
This is as impermanent and unsteady as autumn clouds;
And surely has no essence like summer rainbows as well;
When this is pondered over, isn’t weariness even stronger?
 
 

ཐར་བའི་ལམ་སྟོན་བླ་སེར་མང་པོ་ཡི་ཐུགས་དཀྲུགས། །
ཉེས་མེད་སྡེ་འབངས་ཁྲིམས་ཀྱི་ལས་སྣང་ལ་སྦྱར་ཏེ། །
རང་བཟང་སྙམ་པའི་ངང་ལ་དུག་སྦྲུལ་བཞིན་འགྱིང་ཡང་། །
ཕྱི་མའི་ལམ་འཕྲང་འགྲིམ་དུས་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཡོད་གྲང་།༡༠ །

Disturbing the minds of gurus and the sangha,
Enforcing laws that punish innocent citizens,
Acting as arrogant as a poisonous snake,
What can you do when entering subsequent dangerous passage?
 
 

ད་ལྟ་རང་སྡེའི་དབུས་ན་མཐོ་མཐོ་ལྟར་སྣང་ཡང་། །
གཤིན་རྗེའི་ཕོ་ཉ་མཐོང་དུས་དེ་ཙམ་ཞིག་མིན་འདྲ། །
ཐར་དཀའ་ངན་སོང་གནས་སུ་སྡུག་བསྔལ་རང་མྱོང་དུས། །
ཡུལ་སྡེ་ལོངས་སྤྱོད་མང་ཡང་ཕན་པ་ནི་མི་གདའ། ༡༡ །

oday, you have a commanding appearance among people,
But when facing the messenger of the lord of death, you will look different;
When you suffer in the lower realms that are hard to escape
Your immense territory and wealth will be of no use.
 
 

མེ་ཏོག་བཅུད་ལ་རོལ་བའི་བུང་བ་ནི་གཞོན་ནུ། །
ཉམས་དགའི་ཚལ་དང་འབྲལ་འདོད་ཡིད་ཡུལ་ན་མེད་ཀྱང་། །
སྟོན་མཇུག་གྲང་ལྷགས་བང་ཆེན་གློ་བུར་དུ་ཐོན་དུས། །
སྐྱོ་ཤས་ཡིད་ལ་འཁོར་ཡང་བྱ་ཐབས་དང་བྲལ་འདུག ༡༢ །

The little bee that enjoys flower sap
Would not like to leave the beautiful garden,
But when icy wind suddenly sweeps at the end of autumn
It had no choice but to let weariness lingering in its heart
 
 

དེ་བཞིན་ཚེ་འདིར་ཞེན་པའི་སྐྱེ་བོ་ཡི་ཚོགས་ཀྱང་། །
འཆི་བདག་ཕོ་ཉའི་སྡང་མིག་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཚེ། །
ཚེ་གཅིག་བག་མེད་སྤྱོད་པས་གཡེང་ཚུལ་ལ་བསམ་དུས། །
འགྱོད་ཆེན་སྙིང་ལ་མཆེད་ཀྱང་འཕྱི་བ་རང་མིན་ནམ། ༡༣ །

Human beings desperately craving to this life,
When you see the wild-eyed messengers of the lord of death,
And recall how carelessly and distractedly you’ve spent this life;
Isn’t it too late for you to bitterly repent at that last moment?

 

རང་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཤིང་ཚེ་གཅིག་ཏུ་གསོས་པའི། །
རང་ལུས་འདི་ཡང་འཁྱེར་བའི་རང་དབང་ཞིག་མེད་ན། །
ཉེ་འབྲེལ་ལོངས་སྤྱོད་ནམ་མཁའི་སྐར་ཚོགས་བཞིན་བཀྲ་ཡང་། །
ཐམས་ཅད་ཤུལ་དུ་བསྐྱུར་ནས་འགྲོ་ངེས་ཤིག་ལོས་ཡིན། ༡༤ །

Being born with me and being fed in the entire life,
Even my body cannot be taken away with me;
Therefore, relatives and possessions as many as bright stars in the sky
Will certainly be left behind as well when I leave by myself.

 

མཐོ་བརྗིད་ཚོན་གྱིས་བྱུགས་པའི་ཁང་བཟང་ནི་མང་པོ། །
མི་བརྟན་གྱང་རལ་བྱེ་མའི་ཕུང་པོ་རུ་འདུག་པའི། །
སྣང་ཚུལ་འདི་ལ་བརྟག་དཔྱད་ཞིབ་མོ་ཞིག་གྱིས་དང་། །
ཉམས་དགའི་གནས་ལ་ཆགས་ཞེན་ལྷོད་པོ་རུ་གྱུར་ཡོང་། ༡༥ །

The exalted, magnificent and well-adorned houses
Are unstable and will finally fall apart, leaving only remains;
If we carefully ponder this phenomenon
Our desire for pleasing objects will easily quench.

 

རང་རེའི་ཕ་དང་མེས་པོ་ཡང་མེས་ཀྱི་རིང་ལ། །
བར་མེད་ཚེ་འདི་གཉེར་ཡང་གྲུབ་ཐབས་ཤིག་མ་བྱུང་། །
བདག་ཀྱང་ཇི་ལྟར་འབད་ཀྱང་དེ་འདྲ་ལས་མེད་ཕྱིར། །
ཟབ་མོའི་ལྷ་ཆོས་བསྒྲུབ་ན་དགའ་ཚོད་ཙམ་མིན་ནམ། ༡༦ །

People of my father and forefathers’ generations
Have continuously striven in their entire life but all failed;
Had I exerted myself like them, I would also make no success.
Therefore, isn’t it joyful to use this life to practice the profound sublime Dharma?

 

ཚེ་སྟོད་དགྲ་སྡེ་མང་པོ་ཚེ་སྨད་ཀྱི་གྲོགས་རེད། །
དེ་རིང་གཅེས་པའི་གྲོགས་ཀྱང་སང་ཉིན་གྱི་དུས་སུ། །
སྲོག་གཅོད་གཤེད་དུ་གྱུར་པའང་སྲིད་པ་ཞིག་ཡིན་ན། །
དགྲ་གཉེན་ངེས་པ་མེད་ལ་ཆགས་སྡང་གིས་ཅི་བྱ། ༡༧ །

Foes of one’s early years become friends later on;
One’s confidante of today turns into one’s killer of tomorrow;
Therefore, since friends and enemies are so uncertain,
What is the use to love or hate them so much?

 

རང་གི་ལུས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་བུ་ཕྲུག་གི་ཚོགས་རྣམས། །
སྙིང་གི་དུམ་བུ་བཞིན་དུ་གཅེས་རྒུ་ཡིས་བསྐྱངས་ཀྱང་། །
ནམ་ཞིག་ལུས་སྟོབས་རྫོགས་ནས་དྲིན་ལན་ལ་རེ་དུས། །
ཕན་མེད་ཡི་ཆད་སྐྱེ་བའི་སྣོན་མ་ཞིག་མིན་ནམ། ༡༨ །

Of all your natural offspring,
You have taken good care like parts of your heart,
Yet when they are strong enough to repay your kindness
They do no benefit to you at all; isn’t it more disappointing?

 

ལང་ཚོའི་ན་ཚོད་མཉམ་པའི་ན་ཆུང་ཚོ་ཕན་ཚུན། །
འཛུམ་པའི་ཟུར་མིག་གཡོ་བའི་གར་སྟབས་ལ་འཕྲེང་བཞིན། །
ཡིད་མཐུན་ངང་ལ་ཡུན་རིང་འགྲོགས་པ་ལ་སྨོན་ཡང་། །
སྐྱིད་སྡུག་ཅི་འོང་མི་ཤེས་སྙིང་རྗེ་ཞིག་སྐྱེས་བྱུང་། ༡༩ །

Young people of the same age
Look after each other longingly with smiles.
Although they wish to become intimate companions living together forever,
Since it is unknown whether their future will be joyful or painful, compassion arises in me.

 

ཡུན་རིང་འགྲོགས་ངེས་མེད་པའི་ཁྱིམ་གཅིག་གི་བཟའ་ཚང་། །
ཚོང་འདུས་མགྲོན་པོ་བཞིན་དུ་ཡུད་ཙམ་ལ་འཚོགས་ཀྱང་། །
སྔོན་བསགས་ལས་ཀྱིས་རིགས་དྲུག་ངེས་མེད་དུ་ཁྲིད་དུས། །
ཕན་ཚུན་གར་སོང་འདིར་ཡོད་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་མི་ཤེས། ༢༠ །

Family members who may or may not live together for a long time
Gather together briefly like visitors at a marketplace.
Afterwards, they head to different destinations of the six realms based on their past karma
Not knowing the whereabouts of each other.

 

བླ་མ་མཆོག་དང་མི་འབྲལ་འགྲོགས་འདོད་ཅིག་ཡོད་མོད། །
སྔོན་བསགས་ལས་ཀྱི་བཀོད་པ་སུ་ཞིག་གིས་ཟློག་ནུས། །
ཁུ་བྱུག་མོན་ལ་འགྲོ་ཁའི་འདུ་བ་དང་མཚུངས་པའི། །
རྡོ་རྗེའི་མཆེད་ཚོགས་འདི་ཡང་འབྲལ་ངེས་ཤིག་མིན་ནམ། ༢༡ །

Though unwilling to be separated from supreme guru,
When being arranged by previous karma, who is able to avert it?
Just as when the time comes for cuckoos to fly south,
Vajra brothers and sisters have to separate.

 

གོང་གི་རྗེ་དཔོན་བཀུར་ཀྱང་མཉེས་ཐབས་ནི་མི་འདུག །
འོག་གི་ཡུལ་སྡེ་བསྐྱངས་ཀྱང་མགུ་དུས་ནི་དཀའ་མོ། །
འཁོར་བའི་བྱ་བཞག་འདི་ལ་གྲུབ་དུས་ཤིག་མེད་ཕྱིར། །
བག་ཡངས་བློ་བདེའི་ངང་དུ་ཉལ་ཚོད་ཅིག་མིན་ནམ། ༢༢ །

No matter how you pay reverence to the superior lord, you cannot make him happy;
No matter how you protect the inferior subordination, they are not satisfied.
Since there is no end of samsaric trivia,
Isn’t it nice to relax and have a relieved and peaceful mind?

 

དགྲ་བོ་ཇི་ལྟར་བཏུལ་ཀྱང་ཇེ་མང་ལས་མི་གདའ། །
ཉེ་འབྲེལ་བྱམས་པས་བསྐྱངས་ཀྱང་དགའ་སྡུག་ནི་ཇེ་མང་། །
བཟང་རྒུའི་ཟས་མང་ཟོས་ཀྱང་མི་གཙང་གི་སྣོན་མ། །
ད་ནི་མདོ་མེད་སྤྲང་པོའི་སྤྱོད་ཚུལ་ལ་དགྱེས་རན། ༢༣ །

To overcome enemies only makes them multiply;
To kindly protect relatives only creates more afflictions;
To consume fine food only generates more filth;
Thereby, I would take a beggar’s way of life from now.

 

ཕར་ལ་སྙིང་བཞིན་བསྐྱངས་པའི་ཡིད་མཐུན་གྱི་གྲོགས་ཀྱང་། །
ཚུར་ལ་མངོན་ལྐོག་མེད་པར་དགའ་ཚོད་ཅིག་མིན་པར། །
ཁོ་རང་བློ་རྩེ་ན་ཆུང་གསར་བ་ལ་གཏོད་འདུག །
གྲོགས་མེད་གཅིག་པུར་བསྡད་ན་སྐྱིད་པོ་ཞིག་མིན་ནམ། ༢༤ །

Friends that you care so much like your own heart,
Return no genuine affection obviously or secretly,
But pour all their affection on their new friends;
Therefore, isn’t it happy to be alone with no companion?

 

མཁས་བཙུན་བཟང་གསུམ་འཛོམས་པའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཚོགས་ཀྱང་། །
དང་པོར་མཇལ་དུས་ཐམས་ཅད་བརྩི་བཀུར་ལ་སྤྲོ་ཡང་། །
རྒྱུན་དུ་འགྲོགས་ན་ངན་བརྗོད་ཁོ་ན་ལ་བརྩོན་ཕྱིར། །
སྙིགས་མའི་འགྲོ་དོན་རང་རེས་འགྲུབ་ཐབས་ནི་དཀའ་འོ༑ ༢༥ །

When coming across learned, righteous and excellent spiritual teachers,
People cheerfully pay respect at the beginning,
But after being around for a long time, they only say bad words;
Therefore, it is hard for us to benefit sentient beings of the degeneration time.

 

ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོར་བསྟོད་བསྔགས་ནི་མི་བརྗོད། །
ངན་སྤྱོད་ཕྲན་བུ་ཐོས་ཚེ་བརྟག་དཔྱད་ཙམ་མེད་པར། །
མཐོང་ཚད་མི་ལ་ཁྱབ་བརྡལ་སྤེལ་བ་ལ་བརྩོན་པའི། །
སྐྱེ་རྒུའི་རང་གཤིས་འདི་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་མི་སྐྱོ། ༢༦ །

Many people never praise others’ excellent qualities,
Yet when hearing about others’ minute misdeeds,
They spread it to whomever they come across without making slight examination first;
How can I not be weary of such character?

 

རང་ཡུལ་བཞུགས་པའི་མཁས་གྲུབ་མིག་ལམ་ནས་བོར་ཏེ། །
གཞན་ནས་འོངས་པའི་མགོ་བསྐོར་ཐབས་ཚུལ་ལ་མཁས་པའི། །
རྫུན་རྒན་སྐྱེ་བོ་ལྷ་བཞིན་བཀུར་ཚུལ་ལ་བསམ་ཚེ། །
རྒྱལ་བསྟན་ནུབ་ལ་ཉེ་བའི་རང་རྟགས་དངོས་ཡིན་སྙམ། ༢༧ །

Many people look down on their local learned masters,
Yet when deceivers good at cheating come from outside,
They reverently pay homage to those untruthful charlatans;
Isn’t it a sign of the ending of Buddhism?

 

བསྟན་འཛིན་རྒྱན་མཆོག་ཚུལ་ཁྲིམས་ཤེས་རབ་གཉིས་ཡིན་ཡང་། །
དེང་སང་ཡོན་ཏན་ཅན་ལ་བརྩི་བཀུར་ནི་མི་བྱེད། །
དར་གོས་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པའི་སྤྲུལ་མིང་ཙམ་ཐོགས་རྣམས། །
ཡོན་ཏན་སྣ་གཅིག་མེད་ཀྱང་ངོ་སོ་རང་མཐོ་འདུག ༢༨ །

Discipline and wisdom are the two ornaments to uphold the teachings,
But people nowadays do not honor these qualities.
Thereby, those silk and brocade adorned so-called tulkus,
Though have no slight good qualities but are highly respected.

 

ངན་སྐྱོན་འབུམ་གྱིས་གང་བའི་ངང་ཚུལ་ལ་མི་དཔྱད། །
མངོན་ལྐོག་ཀུན་ཏུ་གཞན་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་བརྩོན་པའི། །
རང་དང་ཤིན་ཏུ་མཚུངས་པའི་གྲོགས་པོ་ཚོ་མཐོང་ཚེ། །
ཡིད་སྐྱོའི་སེམས་འདི་སྙིང་གི་ཐིག་ལེ་ལ་འཁོར་འདུག ༢༩ །

Many people never examine their disposition of overflown faults,
But diligently spread others’ mistakes obviously and secretly;
When seeing such friends like myself,
Sadness wells up and lingers in my heart center.

 

བསགས་པའི་འབྲུ་དྲུག་སྔོན་མོ་ཞིང་ནང་དུ་བཏབ་སྟེ། །
སྟོན་དུས་འབྲས་བུ་སྨིན་དུས་སྤྱོད་སྙམ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་། །
སྣོན་མེད་རིམ་གྱིས་ཕྲི་བ་མི་ཚེ་ཡི་སྣང་བ། །
དེ་ཡི་སྔོན་ལ་མི་འཛད་དཔའ་གདེང་ནི་ཅི་ཡོད། ༣༠ །

Although you wish to sow six kinds of grains in the field,
And enjoy the mature harvest in the fall,
Since our lifespan keeps decreasing with no increase,
Who can be sure that you would not die before?

 

ངེས་པར་འཆི་སྙམ་ཙམ་ཞིག་བློ་ཡུལ་ན་ཡོད་ཀྱང་། །
ནམ་འཆི་ཆ་མེད་སྒོམ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི་མ་བྱས། །
སྐྱེས་ནས་ད་ལྟའི་བར་ལ་ལོ་མང་ཞིག་སོང་ཡང་། །
ལྷ་ཆོས་འདི་འགྲུབ་སྙམ་པའི་དཔའ་གདེང་ནི་མི་གདའ།༣༡ །

Although I strongly believe death is certain,
Since I have not diligently practiced on the time of death is uncertain,
And from birth till now, I have already lived so many years,
I have no confidence that I can accomplish this noble dharma.

 

ངམ་ངམ་ཤུགས་ལ་འགྲུབ་པ་སྡིག་ལྟུང་གི་རྣམ་གྲངས། །
མང་མང་བསགས་པའི་སྤྱོད་པ་བློ་ཡུལ་དུ་མི་ཤོང་། །
དེ་རིང་ཙམ་ལ་འཆི་བདག་ལས་མཁན་ཁོ་ཐོན་ན། །
འགྲོ་ས་ངན་སོང་གནས་ལས་གཞན་ཞིག་ནི་མེད་འདྲ། ༣༢ །

If the misdeeds and downfalls that I have committed,
Are accumulated, the number could not be held in my mind.
If the lord of death suddenly arrives today,
The only place that I can go would be the lower realms.

 

དལ་འབྱོར་ཐོབ་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ནི་མ་ལོན། །
བླ་མ་མཇལ་ཡང་དགོངས་སྤྱོད་སློབ་པ་ལ་མ་བརྩོན། །
གདམས་ཟབ་ཐོབ་རུང་ཉོན་མོངས་གཉེན་པོ་རུ་མ་སོང་། །
ཚེ་གང་དོན་མེད་གྱུར་ལ་འགྱོད་ཆེན་ཞིག་སྐྱེས་བྱུང་། ༣༣ །

Although I have obtained the endowment and leisure, I have not tasted the essence of the Dharma;
Although I have met the supreme guru, I have not diligently emulated his realization and actions.
Although I have received the profound instructions, I have not pacified afflictions;
Since I have lived the entire life futilely, great repentance arise in me.

 

ད་ནི་ཚེ་མཇུག་འདི་ལ་དགེ་ཆོས་རང་བསྒྲུབས་ནས། །
སྔར་བྱས་སྡིག་ལྟུང་རྣམ་སྨིན་ལྷག་མེད་དུ་བྱང་སྟེ། །
འཆི་ཁ་འགྱོད་པ་མེད་པའི་དམ་ཆོས་ཤིག་འགྲུབ་པའི། །
བྱིན་རླབས་ཆར་དུ་སྙིལ་ཤོག་དྲིན་ཆེན་གྱི་བླ་མ། ༣༤ །

From now on, in the rest of my life, I will practice virtue,
Confess and purify my past misdeeds, downfalls without residue.
I supplicate my kind guru to bestow the rain of blessing:
The accomplishment of no regret at the time of death.

 

དག་དང་མ་དག་ཞིང་ཁམས་རབ་འབྱམས་ཀྱི་ཁྱོན་དུ། །
མི་དང་མི་མིན་བྱ་སོགས་མ་ངེས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས། །
འཇམ་མགོན་བླ་མས་འགྲོ་དོན་མཛད་པ་ཡི་དྲུང་དུ། །
བདག་ཀྱང་འབྲལ་མེད་འཁོད་པའི་དགེ་ལེགས་ལ་སྨོན་ནོ། ༣༥ །

In all the pure and impure realms,
And with human and non-human forms,
While my Manjushri guru benefits sentient beings,
May I always be in front of him without being separated.

 

རིང་ནས་དྲིན་ཀྱིས་བསྐྱངས་པ་མ་གྱུར་གྱི་སེམས་ཅན། །
གཅིག་ཀྱང་མི་ལྷག་བདེ་ཆེན་དག་པ་ཡི་ཞིང་དུ། །
བདེ་བླག་འཁྲིད་པའི་སྟོབས་ཤུགས་བདག་གཅིག་ལ་དབང་ནས། །
འཇམ་མགོན་བླ་མའི་བཞེད་དོན་འགྲུབ་ནུས་སུ་གྱུར་ཅིག ༣༦ །

May all mother sentient beings who have nurtured me with kindness since beginningless time,
Be easily directed to Dewachen without exception,
And I myself alone will master such strength,
To fulfill the wishes of my Manjushri guru.

 

གླུ་འདི་སུ་ཡི་རྣ་བར་སོན་པ་དང་མཉམ་དུ། །
འདི་སྣང་ཞེན་པའི་ཀུན་རྟོག་ན་བུན་བཞིན་སངས་ཏེ། །
མ་འབད་བཞིན་དུ་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་ལ་དབང་ནས། །
དོན་གཉིས་མཐར་སོན་སྟོབས་བཅུའི་བདག་པོ་རུ་གྱུར་ཅིག ༣༧ །

Whoever hears this song,
May their attachment toward this life vanish as mist disperses,
May they effortlessly master the thirty-seven factors of enlightenment,
Perfect the two benefits and become the lord of the ten powers.

 

ཅེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་གྱི་གྲངས་ལྡན་འདི་ནི་རབ་རྒྱལ་ཤིང་འབྲུག་ཟླ་༧ཚེས་༣༠ལ་ངག་དབང་བློ་གྲོས་མཚུངས་མེད་པའི་ཁ་ནས་གང་བྱུང་བསྒྱུར་བཅོས་སྤུ་ཙམ་མ་བྱས་པར་ཡུད་ཙམ་ཞིག་ལ་སྤེལ་བ་མངྒ་ལཾ།། །།


This article with verses of the same number as the thirty-seven factors of enlightenment was immediately written down without slight modification after Ngawang Lodro Tsungmed uttered out without thinking. Mangalam! (May all be auspicious!)